W 1622 r. z fundacji kasztelana gnieźnieńskiego, Adama Przyjemskiego, powstał drewniany kościółek i klasztor przy kaplicy św. Krzyża położonej za miastem (dziś miejsce już w pełni nieznane), do którego sprowadzeni zostali franciszkanie reformaci. Drewniana budowla nie wytrzymała naporu wylewów tamtejszej rzeki, dlatego w innym miejscu, na wzgórzu zwanym Goruszki (stąd często nazwy mieszane: Miejska Górka - Goruszki), od 1742 r. zaczęto budowę murowanego kościoła i klasztoru w stylu w pełni barokowym. Konwent od początku należał do wielkopolskiej prowincji reformatów pod wezwaniem św. Antoniego. Podziemia kościoła pełniły rolę krypty grobowej zakonników i okolicznej szlachty. Kościół był miejscem kultu (do dziś) św. Franciszka z Asyżu.

 

W 1833 r. władze pruskie położyły kres pierwszemu istnieniu placówki franciszkańskiej oddając ją na własność gminie katolickiej. Cenne zbiory biblioteczne zostały przez władze rozczłonkowane. W klasztorze przez pewien czas mieścił się szpital gminny. Drugi okres istnienia konwentu rozpoczął się w 1853 r. i trwał do 1875 r. (następna kasata - kulturkampf). W tym czasie konwent przynależał do utworzonej w 1855 r. prowincji Niepokalanego Poczęcia N.M.P. w Wielkim Księstwie Poznańskim i Prusach Zachodnich. Przez krótki czas tego okresu pełnił rolę nowicjatu tej prowincji, a przede wszystkim był siedzibą prowincjała. Ciągłość istnienia prowincji podtrzymywali przebywający tam (także w Osiecznej) w coraz mniejszej liczbie zakonnicy. 
Trzeci okres istnienia w pełni domu zakonnego rozpoczął się w 1923 r. z chwilą odrodzenia prowincji (włączenie Komisariatu Zależnego św. Jadwigi na Górnym Śląsku do prowincji wielkopolskiej kościelnie istniejącej) pod nazwą Niepokalanego Poczęcia N.M.P. w Wielkopolsce (od 1932 r. Wniebowzięcia N.M.P. w Polsce). W latach 1925-31 w klasztorze mieściło się studium teologiczne prowincji. W czasie II wojny światowej klasztor został wpierw miejscem internowania okolicznych księży, a następnie więzieniem politycznym (miejsce kaźni wielu więźniów). Od 1991 r. klasztor pełni rolę nowicjatu prowincji.

Gwardiani Kościoła Klasztornego

  • o. Bonawentura Cichoń - gwardian (1923-1929);
  • o. Kolumban Sobota - gwardian (1929-1931);
  • o. Grzegorz Moczygęba - gwardian (1931-1932);
  • o. Paschalis Pawełczyk - prezes (1932-1936);
  • o. Paweł Kurek - prezes (1936-1938);
  • o. Euzebiusz Huchracki - prezes (1938-1941);
  • o. Anastazy Kaczmarek - prezes (1945-1946);
  • o. Elzeary Tatarczyk - prezes (1946-1947);
  • o. Piotr Szymczyk - prezes (1947-1948);
  • o. Paweł Kurek - prezes (1948-1956);
  • o. Marian Pietryga - prezes (1956-1959);
  • o. Daniel Michalski - prezes (1959-1962);
  • o. Marian Pietryga - gwardian (1962-1968);
  • o. Paweł Kurek - gwardian (1968-1971);
  • o. Antoni Goehlman - gwardian (1971-1977);
  • o. Włodzimierz Szamotulski - gwardian (1977-1980);
  • o. Fidelis Obracaj - gwardian (1980-1983);
  • o. Ewaryst Potrykus - gwardian (1983-1986);
  • o. Roman Skowroński - gwardian (1986-1995);
  • o. Antonin Brząkalik - gwardian (1995-2001);
  • o. Tadeusz Goj - gwardian (2001-2003);
  • o. Antonin Brząkalik - (2003-2004);
  • o. Krystian Ostrowski - gwardian (2004-2007);
  • o. Roman Skowroński - gwardian (2007 - 2009);
  • o. Tycjan Zgraja - gwardian (2009 - 2013);